W środę 3. kwietnia minęło 781 lat od chwili nadania Szczecinowi praw miejskich. W związku z tym przypominamy artykuły o tematyce herbowej. Dzisiaj możecie przeczytać tekst Przemka Głowy o obecności gryfa w Szczecinie, który zaczerpnęliśmy z Nr 2 Szczecinera z 2012 roku.
Zoologicznie gryf jest gatunkiem nieistniejącym – takie wrażenie może towarzyszyć każdemu przybywającemu do Szczecina. Ale już po pierwszym kwadransie pobytu w mieście podróżny musi zauważyć powszechną obecność tego stworzenia – na ulicach, budynkach, strojach i różnych innych przedmiotach. Jako logo pojawia się na pompach wodnych, zdobił samochody i rowery produkowane przez firmę Stoewer. Towarzyszy miastu od początku jego praworządności, czyli mniej więcej od początku XIII w. Skąd się wziął, skąd przybył? Wiemy, że ta legendarna, tajemnicza kraina nigdy nie została odkryta.
Rzeczywiście – gryf od początku swojego istnienia był wiązany z krainami nierozpoznanymi, których istnienie było wytworem wyobraźni poszukujących początku i końca historii. Najważniejsze księgi i pisma starożytnych wspominają o postaci gryfa, który pojawił się tysiące lat przed Chrystusem. W Biblii, już w Księdze Rodzaju, gryf może być synonimem cherubina, czyli strażnika raju. Być może jest też jednym ze stworzeń wymienionych wśród tych, których zabroniono spożywać narodowi wybranemu, jako że był zwierzęciem nieczystym. W greckich pismach Aristeasa, Ajschylosa i Herodota pojawia się jako istota żyjąca w górach, strzegąca skarbów. Najstarsze wizerunki pochodzą z Persji, dawnej Mezopotamii, i jako żywo przypominają kształtem czaszki protoceratopsów. Być może czaszki tych wymarłych zwierząt służyły do ozdabiania wjazdów bram i w ten sposób rozpowszechniły się jako figury strażników miejsc świętych, grobowców, mauzoleów, kopalń złota.
