Po raz trzeci w ciągu ostatnich siedmiu lat prace Leonii Chmielnik zagoszczą na dłuższy czas w szczecińskim Muzeum Narodowym. Wystawa „Mój świat” będzie poświęcona pracom tej rzeźbiarki, wykonanym w drugiej połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia.
Tym razem jednak to nie kamienne rzeźby i odlewy z brązu będą skupiać uwagę i podziw. Z zakamarków pracowni pani Leonii, w której tworzy od prawie czterdziestu lat, udało się wydobyć na światło dzienne wiele zapomnianych lub dawno niepokazywanych prac.
– Co chcę pokazać na wystawie? To, czego ostatnio nie pokazywałam. Chcę pokazać prace wykonane z materiałów nietrwałych, prace z gipsu i ceramiki. Ceramiki pochodzą mniej więcej z tego samego okresu, to są lata 1986–1989. Powstały w Bolesławcu, tam była możliwość szybkiego wykonania pomysłów. A te pomysły właściwie same przychodziły, kiedy się brało materiał do ręki. A że akurat w większości kobiety wychodziły… Kobiety to mój ważny temat, realizowany i w innych materiałach. Teraz przyszedł czas, żeby to nazwać, podkreślić i jakoś zamknąć – przyznaje rzeźbiarka.
Pracom Leonii Chmielnik towarzyszą fotografie Jacka Fijałkowskiego – fotografa i grafika współpracującego od lat z artystką w zakresie opracowania publikacji towarzyszących jej wystawom. Prezentują one detale rzeźb artystki, pokazując, jak odkrywczo można patrzeć na rzeźbę, gdzie zbliżenia, duże powiększenia, zafascynowanie szczegółem ujawniają nowe aspekty materii rzeźbiarskiej i inną perspektywę jej obserwacji.
Kim jest Leonia Chmielnik?
Chmielnik jest jedną z najważniejszych artystek w sztuce powojennego Szczecina. Pochodzi z Cieszyna, urodziła się podczas wojny, w 1943 roku. W Poznaniu ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu i studia w tamtejszej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych – pracownia prof. Jacka Pugeta i prof. Bazylego Wojtowicza oraz Tadeusza Brzozowskiego. Dyplom na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby uzyskała w 1965 roku. Od tego roku jest związana ze Szczecinem. W latach 1967–1969 pracowała w Zakładach Przemysłu Odzieżowego „Dana”, później współpracowała ze Stocznią Szczecińską im. Adolfa Warskiego (1971–1986), tworząc projekty dekoracji statków.
Zajmuje się rzeźbą monumentalną, parkową, kameralną, rysunkiem. Tworzy w kamieniu, brązie, drewnie i ceramice. Jest dwukrotną stypendystką Ministerstwa Kultury i Sztuki, laureatką wielu nagród i wyróżnień. W 2017 roku otrzymała Nagrodę „Pro Arte” Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego oraz nagrodę okolicznościową Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Prezentowała swoje prace na osiemnastu wystawach indywidualnych i kilkudziesięciu zbiorowych. Jej najważniejsze realizacje artystyczne w przestrzeni publicznej Szczecina to: Kobieta w długiej sukni (1969) i Maska (1976) w Teatrze Letnim, Dzieci (1970) w Parku gen. Władysława Andersa, Gryf Pomorski (1972) i Narodziny Wiosny (1979) w al. Papieża Jana Pawła II. Jeden z najpiękniejszych pomników Szczecina, Bogusław X i Anna Jagiellonka (1969–1974) przed Zamkiem Książąt Pomorskich, jest dziełem wspólnym z Anną Paszkiewicz.
