Hakenterrasse stały się częstym motywem malarskim ze względu na potrzeby turystyki

Wały Chrobrego, niegdyś Hakenterrasse, od zawsze były jedną z atrakcji turystycznych Szczecina. Już przed wojną pojawiały się na obrazach malarskich czy też fotografiach. Tak wyglądały około 1918 roku na pracy duńskiego artysty Andreasa Jensena.

Wały Chrobrego to jedno z najbardziej rozpoznawalnych i reprezentacyjnych miejsc w mieście. Zostały zaprojektowane jako część planu urbanistycznego, mającego na celu stworzenie reprezentacyjnego nabrzeża Odry. Miały znaczenie symboliczne w kontekście urbanistycznym i gospodarczym. Podkreślały dynamiczny rozwój miasta oraz jego aspiracje do bycia znaczącym portem i ośrodkiem przemysłowym.

– Istotna zmiana w architekturze Szczecina w początku XX wieku wiązała się z budową rozległego tarasu widokowego, będącego jednocześnie przystanią dla statków pasażerskich. To reprezentacyjne założenie urbanistyczno-architektoniczne szybko stało się wizytówką miasta i miejscem chętnie odwiedzanym przez turystów. Budowano je w latach 1901–1921 dzięki staraniom nadburmistrza Hermanna Hakena, od którego nazwiska cały kompleks nazwano Hakenterrasse, dziś Wały Chrobrego – tłumaczy Małgorzata Peszko z Muzeum Narodowego w Szczecinie.

W zespole budynków, w reprezentacyjnych gmachach, ulokowano prestiżowe instytucje miejskie. Środkowy kwartał zajmował m.in. gmach Muzeum Miejskiego, budowany pod nadzorem Wilhelma Meyera-Schwartau, szczecińskiego radcy budowlanego.

– Hakenterrasse stały się częstym motywem malarskim również ze względu na potrzeby turystyki. Pamiątki w postaci ilustrowanych albumów podróżniczych i pojedynczych grafik ukazywały godne uwagi budowle miasta. Tego rodzaju krajoznawczą ilustracją mogła być akwaforta duńskiego artysty Andreasa Jensena, powstała między 1913 a 1920 rokiem, o czym świadczy wzniesiona w tych latach zabudowa ukazana na grafice – informuje Małgorzata Peszko.

Praca przedstawia fragment Hakenterrasse z budynkiem muzeum i rejencji widzianymi ze statku płynącego od strony miasta. Akwaforta jest dość wiernym odtworzeniem motywu znanego z fotografii, choć pewne elementy architektoniczne zostały wyidealizowane dla celów kompozycyjnych. Poniżej budowli ukazano przystań na Odrze z zacumowanymi statkami pasażerskimi i holownikami. W cieplejszych miesiącach półotwarte parowce pasażerskie były częstym widokiem na rzece – świadczyły o rozwoju miasta jako ośrodka turystycznego oraz o bogaceniu się społeczeństwa, dla którego rejs po Odrze stał się cenioną rozrywką.

Praca Andreasa Jensena znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Szczecinie.