Kiedy kobieta decyduje się wyruszyć na ryby ze swoim partnerem i jego kolegami, powinna najpierw zadać sobie jedno, fundamentalne pytanie: czy ja naprawdę wiem, na co się piszę? Ja go nie zadałam…
Założyłam, że to będzie spokojna, choć mało ekscytująca wyprawa – kilka godzin nad wodą, może jedna rybka, odrobina nudy. Jak się później okazało, byłam zdecydowanie zbyt optymistyczna.
Postanowiłam podejść do tematu profesjonalnie. Jako osoba przezorna i dobrze wychowana przez życie, spakowałam wszystko, co mogłoby się przydać: koc, chusteczki (suche i mokre – wiadomo, życie potrafi zaskoczyć), napój witaminowy (na zdrowie), przekąski udające śniadanie, dodatkowe skarpetki i spray na komary. Survival w wersji light. Gotowa na wszystko.
Organizację wyjazdu pozostawiłam mojej drugiej połówce i jego dwóm kompanom. W końcu to ich świat – ja tylko go odwiedzam. Naiwnie.
Pobudka o 4:30 rano. Nie żartuję – czwarta trzydzieści. Świt był tak senny, że w drodze na miejsce jedno moje oko jeszcze spało. Panowie – w stanie „rześkości alternatywnej” – zabrali tylko wędki, telefon i torbę pełną akcesoriów o nazwach brzmiących jak zaklęcia z taniego podręcznika do magii: skrętliki, pływaki, przypony. Ja czekałam na termos z kawą. Nie doczekałam się.
Na miejscu byliśmy o szóstej. Do siódmej wszyscy marzliśmy, bo żaden z moich towarzyszy nie wpadł na pomysł, by sprawdzić prognozę pogody. Wiatr hulał jak na Bałtyku, ręce grabiały z zimna, a ryby – jakby doskonale świadome naszej obecności – zignorowały wszystkie dramatyczne próby kontaktu. Jedyny „połów” tej wyprawy? Wiedza, że przy dużym wietrze raczej się nie łowi. Oczywiście zrozumieli to dopiero w drodze powrotnej, trzęsąc się z zimna jak osikowe liście.
Wnioski? Po pierwsze – ryby miały więcej rozsądku niż my i po prostu nie przyszły na ten event. Po drugie – organizację takich wyjazdów lepiej jednak brać w swoje ręce. Po trzecie – to, co miało być spokojnym dniem wśród natury, potrafi zmienić się w test cierpliwości, tolerancji i własnego poczucia humoru.
Ale nie żałuję. Bo nic tak nie łączy, jak wspólne marznięcie w ciszy.
