Projekt Polimery Police, zamiast generować przychody i budować pozycję Polski na rynku petrochemicznym, trafia dziś na ścieżkę międzynarodowego arbitrażu. Kluczowy wykonawca inwestycji – koreański Hyundai Engineering – uruchomił postępowanie przed Międzynarodowym Centrum Arbitrażu w Wiedniu. To moment przełomowy, który może przesądzić nie tylko o losach samego projektu, ale również o finansowej przyszłości spółek zaangażowanych w jego realizację.
Arbitraż jest odpowiedzią na zerwanie umowy EPC, czyli kontraktu obejmującego projektowanie, dostawy i budowę instalacji. Hyundai Engineering kwestionuje zasadność decyzji Grupy Azoty Polyolefins o odstąpieniu od umowy oraz nałożeniu kar umownych i uruchomieniu gwarancji finansowych. Koreański koncern twierdzi, że wywiązał się ze swoich zobowiązań, a instalacja była gotowa do uruchomienia produkcji. Spór nie dotyczy więc drobnych uchybień, lecz fundamentalnej oceny stanu inwestycji i odpowiedzialności za jej nieuruchomienie.
W arbitrażu przedmiotem rozstrzygnięcia będą m.in. roszczenia finansowe sięgające niemal 2 mld zł, kwestie przedłużenia terminów realizacji kontraktu oraz legalność działań podjętych przez inwestora wobec wykonawcy. Hyundai Engineering zgłosił swoje wierzytelności zarówno w postępowaniu arbitrażowym, jak i w toczącej się restrukturyzacji spółki realizującej projekt. Oznacza to, że konflikt będzie rozpatrywany równolegle na kilku płaszczyznach prawnych.
Wybór międzynarodowego arbitrażu nie jest przypadkowy. Dla zagranicznego wykonawcy to forma ochrony przed ryzykiem politycznym i prawnym, a zarazem sygnał, że spór ma wymiar ponadlokalny. Rozstrzygnięcie zapadnie poza polskim systemem sądowym, co dodatkowo podnosi rangę sprawy i jej potencjalne konsekwencje wizerunkowe. Wynik postępowania może wpłynąć na postrzeganie Polski jako partnera w dużych projektach infrastrukturalnych i przemysłowych.
Z perspektywy Grupy Azoty Polyolefins arbitraż oznacza poważne zagrożenie finansowe. Spółka znajduje się w restrukturyzacji, a ewentualne zasądzenie wielomiliardowego odszkodowania mogłoby zachwiać całym procesem ratowania projektu. Jednocześnie władze spółki sygnalizują, że wszystkie roszczenia – banków, wierzycieli i wykonawcy – będą rozpatrywane łącznie, co wskazuje na próbę kompleksowego rozwiązania kryzysu.
Arbitraż w Wiedniu stanie się więc areną, na której zderzą się dwie narracje: inwestora, który uznaje projekt za nieudany biznesowo i obarczony błędami wykonawczymi, oraz wykonawcy, który twierdzi, że dostarczył gotową instalację, a odpowiedzialność za brak produkcji leży po stronie zamawiającego i jego problemów finansowych. Od tego, która z nich przeważy, zależeć będą nie tylko losy Polimerów Police, ale również przyszłość współpracy polsko-koreańskiej w sektorze przemysłowym.
Dla samego projektu to gorzka puenta. Zamiast uruchomienia produkcji i zwrotu z inwestycji, kluczowym „produktem” Polimerów Police staje się dziś spór arbitrażowy o gigantycznej skali. I to właśnie on, a nie linie technologiczne, może na lata zdominować historię jednej z najbardziej ambitnych inwestycji przemysłowych w Polsce.
